In het midden van onze tuin staat een prachtige notenboom. Vaak zit ik op het terras en kijk ik hoe de wind zachtjes met het groene bladerdek speelt. Ik vind het heerlijk om die frisse lucht in te ademen en mezelf te laten omhelzen door de aanwezigheid van het hier en nu. Alsof de tijd dan eventjes niet meer bestaat en ik één ben met de natuur om mij heen. Dan luister ik naar de zachte melodieën van de windgong, terwijl ik bij elke uitademing spanning loslaat en mijn gedachten laat meestromen met de wind, als wolken die langzaam komen en gaan.
Dit zijn de momenten die ik diep koester, omdat ik zo kan genieten van die verbondenheid met mezelf en de natuur. Het inspireert me om meer te luisteren en te observeren, om mijn creativiteit en dromen de vrije loop te laten, zonder beperkingen, twijfels of onzekerheden. Zo kwam ik bijvoorbeeld op het idee om dit artikel te schrijven.
Stilstaan is niet altijd vanzelfsprekend geweest voor mij. In het verleden heb ik enorm geworsteld met mijn mentale gezondheid en leefde ik vooral in angst. Inmiddels gaat het een stuk beter, maar er zijn nog steeds dagen waarop ik snel afgeleid ben en verdwaald raak in mijn eigen hoofd. Dan denk ik aan de dingen die nog moeten gebeuren of pieker ik over onbenulligheden en het verleden, waardoor ik soms vergeet hoeveel innerlijke rust het mij brengt om stil te staan bij het alledaagse.
En misschien is dat ook niet zo vreemd. We leven in een wereld waarin alles voortdurend onze aandacht vraagt. Denk maar aan volgepropte agenda's, overvolle mailboxen, lopende WhatsApp-gesprekken en de oneindige stroom aan content op sociale media. Influencers en merken doen ons geloven dat er altijd wel iets is dat nog beter, sneller of productiever kan. Hierdoor worden we steeds opnieuw meegezogen in een tempo waarin stilte bijna onwennig voelt, terwijl stilstaan juist veel perspectief kan bieden en onze productiviteit zelfs kan vergroten.
Ik merk dit ook bij mezelf. Ik voel me vaak overweldigd door alle prikkels van buitenaf, waardoor ik gefrustreerd raak en de verbinding verlies met wat er vanbinnen leeft. Daarnaast heb ik snel de neiging om al mijn gedachten en gevoelens te analyseren, waardoor ik geen aandacht meer heb voor de dingen die er echt toe doen.
Misschien is dat wel de grootste les die ik heb geleerd door te vertragen: dat niet alles opgelost of begrepen hoeft te worden. Soms mogen dingen zijn zoals ze zijn en hoeven we niet verder te reiken.
Daarom vind ik het fijn om meerdere keren per dag te mediteren en tot rust te komen door met al mijn zintuigen bewust stil te staan. Op die manier keer ik niet alleen terug naar mezelf, maar ontstaat er ook ruimte om weer zacht te landen en te ontspannen.
Ook schrijven is voor mij een fijne manier om te gronden. Zo maak ik bijvoorbeeld graag lijstjes met dingen waar ik dankbaar voor ben of schrijf ik over de inzichten die ik opdoe tijdens mijn meditatiemomenten of wandelingen. Meer dan dit hebben we als mens vaak niet nodig. Bewust genieten van een kop koffie of een goed gesprek met een vriend of vriendin kan al voldoende zijn om weer tot rust te komen.
Misschien mogen we dus allemaal wat vaker vertragen om los te komen van de prikkels, verwachtingen en de drang om steeds meer en beter te presteren. Niet omdat we minder willen bereiken, maar omdat er juist in de stilte ruimte ontstaat om weer in contact te komen met wat werkelijk belangrijk is.
Misschien hoeven we niet altijd alles onder controle te hebben of steeds meer te willen en mogen we er gewoon op vertrouwen dat alles zich ontvouwt op het juiste moment. Want net zoals de natuur haar eigen ritme volgt, mogen ook wij af en toe stilstaan, ademhalen en simpelweg aanwezig zijn in het hier en nu.
Artikel geschreven door Eefje Duplat
Een reactie posten